sobota, 16 grudnia 2017

Nastolatki - Żegnajcie najmilsze lata [Kameleon Records KAMCD 71] (CD)

  W końcu listopada 2017 r. firma fonograficzna Kameleon Records wydała płytę CD z utworami, nieistniejącego od pół wieku, wrocławskiego zespołu Nastolatki. Jak dla mnie to zaskakująca, ale jakże miła sercu, niespodzianka! Za takie podarunki dla fanów trzeba to wydawnictwo pochwalić i poprosić o kolejne takie niesamowite zaskoczenia.
  A oto co można przeczytać na stronie internetowej Kameleona:

  "Po raz pierwszy w historii - kompletny zestaw (w 100% nigdy niepublikowanych) zachowanych nagrań, legendarnej wrocławskiej grupy Nastolatki. 16 nagrań - ponad 44 minut muzyki!
  Wszystkich, którzy sugerując się sympatyczną nazwą zespołu spodziewają się posłuchać miłej i łatwo wpadającej w ucho muzyki, czeka spory szok. Nieco wbrew swojej (młodzieżowo-niewinnej) nazwie, nieszablonowa twórczość Nastolatków zaskakuje już od pierwszych taktów.
  Po wczesnym okresie działalności w którym grupa prezentowała głównie instrumentalne okraszone nieschematycznymi i oryginalnymi melodiami nagrania nawiązujące do stylu The Shadows, formacja ewoluowała w prawdziwą muzyczną petardę.
  Ostre wokale, przesterowane partie gitar, garażowe brzmienie i melodyka, jaka z pewnością była wówczas mocno szokująca dla rodzimych odbiorców, stały się znakiem rozpoznawczym formacji. Zespół z dużą swobodą i naturalnością czerpał amerykańskiego garage beatu i brytyjskiego rhythm and bluesa, będąc bez wątpienia jedną z naszych najciekawszych grup tamtego okresu.
  Materiał został zremasterowany z taśm matek oraz najlepiej zachowanych kopii przez leadera grupy Aleksandra Nowackiego.
  Edycja w rozkładanym card sleevie ze specjalną kopertą na płytę.
Pozycja więcej niż obowiązkowa dla wszystkich fanów polskiego big beatu i tropicieli początków naszego  rodzimego rocka."

  Spis utworów:
 1. Grają Nastolatki   (1'23)
 2. Z miejsca na miejsce   (2'04)
 3. Żegnajcie najmilsze lata   (2'13)
 4. Pozdrowienia od synka   (3'01)
 5. Mieszkam sobie na poddaszu   (1'56)
 6. Zabawa   (3'29)
 7. Dość kłamstwa   (3'51)
 8. Zmienisz się   (2'43)
 9. Wciąż przed siebie (live - Opole 1964)   (2'30)
10. Cztery słońca (live - Opole 1964) (2'20)
11. Zawsze sam (live - Gdańsk 1966) (2'19)
12. I znowu wokół szary dzień (live - Gdańsk 1966) (3'53)
13. Dość kłamstwa (live - Gdańsk 1966) (4'06)
14. Podkład instrumentalny #1 (2'19)
15. Podkład instrumentalny #2 (2'35)
16. Podkład instrumentalny #3 (2'44)



  Od siebie dodam, że ogromnie raduje serce miłośnika bigbitu wydanie kolejnego "debiutanckiego" albumu zespołu nieistniejącego już od 50 lat. Tym bardziej dziękuję wydawnictwu Kameleon Records za wysiłek w znalezieniu materiału i wydanie go na płycie CD. Dlatego zachęcam do nabycia tej (i innych) pozycji, aby firma miała interes w wydaniu kolejnych.

sobota, 9 grudnia 2017

Rock we Wrocławiu 1959-2000 [książka]

  Niedawno kupiłem książkę Pana Bogusława Klimsy pt. "Rock we Wrocławiu 1959-2000" [wyd. Wydawnictwo c2, Wrocław, 2016 r.]. Pierwsze, co się rzuca w oczy to bajeczne kolory tego albumu, pomimo tego, że większość zdjęć jest przecież czarno-biała. Drugim plusem, jak dla mnie, jest przedstawienie krótkich notek biograficznych wielu zespołów z Wrocławia w formie napisanej encyklopedycznie, bez zbędnych wtrętów, czy "ubarwiaczy". Wprost do zamieszczenia tutaj...
  Na ponad 300 stronach zamieszczono dużą ilość informacji o muzyce rockowej i jej wykonawcach ze stolicy Dolnego Śląska. Album jest podzielony na jedenaście rozdziałów:
1. Jak to z rockiem z Wrocka było
2. Filary polskiej rockowej sceny, czyli zespołów wrocławskich wielka złota dziesiątka - gdzie autor przedstawił jedenaście formacji:
  Nastolatki, Błękitna Cienie, ELAR / ELAR-5, Romuald i Roman, Pakt, Nurt, Klaus Mitffoch, Easy Rider, Porter Band, Stalowy Bagaż i Recydywa Blues Band (jako bonus)
3. Panorama wrocławskich zespołów rockowych (zawierająca wspomniane wcześniej notki o zespołach)
4. Galeria muzyków
5. Instrumenty i sprzęt, czyli jak to z wiosłami, paczkami i piecykami było
6. Wiele szumu i frasunku wokół wrocławskiego punku
7. Gitarowy record
8. Gdzie się we Wrocławiu rocka grało i śpiewało
9. Rock we wrocławskiej prasie, radiu i telewizji
10. Siedmiu wspaniałych, czyli wybrana wrocławska dyskografia rockowa
11. Lista kapel, zespołów, formacji, grup i ansambli w naszym kraju

  Nie wiem, czy to było zamierzone, ale mnie rozbawiło zamieszczenie spisu kilkudziesięciu "bulwersujących lub co najmniej zaskakujących" nazw polskich punkowych kapel. Niektóre, jak Defekt Muzgó czy Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach to uznane formacje. Jednak dla mnie nic nie pobije nazwy zespołu występującego na I Ogólnopolskim Festiwalu Awangardy Beatowej - 96 Uniesienie Miłosne Ciotki Klotyldy Czyli Przymusowe Stowarzyszenie Właścicieli Młynków Do Pieprzu. Wtedy taka ekstrawagancka nazwa wymagała wiele odwagi...
  Do książki dołączony jest albumik "Galeria Gitarą i Pędzlem Prezentuje", gdzie zamieszczono 23 obrazy, rysunki i kolaże, których autorami są: Aleksander Mrożek, Roman Runowicz,Krzysztof Skarbek, Krzysztof Kłosowicz oraz Lech Janerka i Eugeniusz Stankiewicz.
  Warto zapoznać się z tym albumem, który wart jest swojej ceny. Polecam.



Ilustracja ze strony empik.com

sobota, 11 listopada 2017

Dżamble - Każdy marzy, każdy śni (płyta CD wydawnictwa GAD Records)

  Dawno nie wchodziłem na stronę wydawnictwa GAD Records, które oprócz propozycji z zakresu muzyki jazzowej i filmowej, wydaje albumy z kregu polskiego rocka. Po kwietniowej premierze materiału Stalowgo Bagażu, w końcu października wydawnictwo sprawiło niespodziankę w postaci nowego albumu krakowskich Dżambli, choć nagrania liczą sobie już blisko cztery dekady. Zawsze cieszy fakt "znalezienia" nagrań naszego bigbitowego wykonawcy i wydania go na płycie CD lub - coraz popularniejsze niestety - na trzeszczącej i wiele droższej LP.
  Oto co o płycie pisze GAD Records na swojej stronie:
  "W 1979 roku krakowski zespół Dżamble niespodziewanie wrócił na scenę. Z nową energią, składem i brzmieniem. Polska mapa funkowo-soulowych brzmień wzbogaciła się o nowy, bardzo znaczący punkt…
  Doskonale zgrana sekcja rytmiczna, wzbogacona o instrumenty klawiszowe i saksofon stanowiła wyśmienity wehikuł dla jak zawsze mocnego, pełnego emocji głosu Andrzeja Zauchy. Sprawdzał się zarówno w nowej, funkowej wersji „Szczęście nosi twoje imię” czy zaopatrzonym w zakręcone refreny „Przed dniem”, jak i w subtelnych balladach ( „Bezsenność we dwoje”, żarliwie soulowe „Rzeko płyń szeroko”). Obok autorskich nagrań zespołu w programie płyty znalazły się także dwa covery – w tym doskonała wersja „Lady Love” Lou Rawlsa. Część nagrań ukazała się wówczas na singlach. Teraz komplet po raz pierwszy pojawia się na CD.
  Materiał został zremasterowany w Szwecji przez Andrzeja Poniatowskiego. W książeczce historia tej wyjątkowej inkarnacji Dżambli i unikatowe zdjęcia z archiwów Ryszarda Kwaśniewskiego."

CD GAD CD 063 GAD Records (2017)
DŻAMBLE - KAŻDY MARZY, KAŻDY ŚNI




   Spis utworów:
 1. Jak zmienić świat
 2. Szczęście nosi twoje imię
 3. Bezsenność we dwoje
 4. Każdy marzy, każdy śni
 5. Lady Love
 6. Przed dniem
 7. Jeszcze w sercu radość
 8. Rzeko płyń szeroko
 9. Just The Way You Are
              Nagrania z 1979 r.

 Skład:
Andrzej Zaucha – śpiew, saksofon tenorowy
Ryszard Kwaśniewski – saksofon altowy
Stefan Sendecki – pianino, syntezator
Wiesław Wilczkiewicz – gitara
Marian Pawlik – gitara basowa
Benedykt Radecki – perkusja

 Źródło:
 http://gadrecords.pl/portfolio/dzamble-kazdy-marzy-kazdy-sni-cd/

niedziela, 29 października 2017

Antykwa (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Antykwa powstał w grudniu 1967 r. w Tarnobrzegu, gdzie funkcjonował przy miejscowym Technikum Górniczym. Grupę tworzyli: Bronisław Zwierzyński - gitara; Krzysztof Zwierzyński - instrumenty klawiszowe, lider; Adam Jodliński - śpiew, gitara basowa; Zbigniew Czarniecki - saksofon i Jerzy Mroczka -perkusja.
  Antykwa wykonywała muzykę opartą na bluesie, jazzie i bigbicie. Repertuar formacji składał się z kompozycji członków grupy, do których teksty pisał literat Ryszard Zamojski. Wkrótce zespół przeszedł pod opiekę Zakładowego Domu Kultury w Tarnobrzegu a od 1969 r. reprezentował Zakładowy Dom Kultury Huty Szkła Okiennego w Sandomierzu. Grupa odniosła wiele znaczących sukcesów na festiwalach wojewódzkich i krajowych, m.in. zwyciężyła zespołowo podczas III Kieleckiej Musicoramy, gdzie wyróżniony został także perkusista, J. Mroczka.
  Największym osiągnięciem formacji było zajęcie V miejsca na Ogólnopolskim Festiwalu Awangardy Beatowej w Kaliszu w  listopadzie 1969 r., gdzie podkreślono wartościowe poszukiwania muzyczne zespołu. Grupa zdobywała pozytywne recenzje krytyków, m. in. Jana Ptaszyna Wróblewskiego i Romana Waschko. Jesienią 1970 r. w studio  rozgłośni Polskiego Radia w Kielcach formacja nagrała trzy swoje utwory: "Refleksje", "Aż staniesz się nasieniem" i "Wrzesień", które później były wyemitowane również na antenie Programu III Polskiego Radia, w audycji poświęconej zespołowi i jego muzyce.
  Grupa zakończyła działalność w październiku 1972 r. Po rozwiązaniu zespołu jego muzycy realizowali własne plany artystyczne. Większość z nich ukończyła studia muzyczne i wszyscy do dzisiaj czynnie funkcjonują w ruchu muzycznym.


Antykwa (1969) 
od lewej: J. Mroczka, K. Zwierzyński, A. Jodliński i B. Zwierzyński

Antykwa (1971)
od lewej: Z. Czarniecki, A. Jodliński, J. Mroczka, B. Zwierzyński i K. Zwierzyński.
'

Muzycy Antykwy dzisiaj (2017 r.)

Źródła:
 informacje przesłane przez Pana Krzysztofa Zwierzyńskiego
 informacje zawarte w broszurze informacyjnej Ogólnopolskiego Festiwalu Awangardy Beatowej w Kaliszu (1969 r.)
 zdjęcia - z archiwum Pana Krzysztofa Zwierzyńskiego


Wielkie podziękowania dla Panów Bronisława i Krzysztofa Zwierzyńskich za przekazane informacje i chęć współpracy w napisaniu tego biogramu!

  W ostatnich latach pojawiają się nagrania Antykwy - w kąciku "Ze szpulowca bigbitowca", który jest częścią programu Wojciecha Manna "Piosenki bez granic". W kwietniu 2017 r. był zaprezentowany fragment utworu zespołu pt. "Aż staniesz się nasieniem". Prezentujący to nagranie - red. Michał Owczarek - powiedział, że zespół wyprzedził swoje czasy. Rzeczywiście, po wysłuchaniu tego songu można stwierdzić, że ten utwór wpisuje się w - istniejący kilkanaście lat po rozwiązaniu Antykwy - ruch zimnofalowy w Polsce. Dla mnie sytuuje się tak pomiędzy "I znowu ktoś przestawił kamienie" i "Pere Lachaise" grupy Variete.
I jak zawsze, zespół pojawiający się o wiele za wcześnie, nie znalazł wielu fanów i jego żywot okazał się krótki. Dodając do tego polskie realia przełomu lat 60/70 i omnipotencję państwa, nie może to nikogo dziwić...

niedziela, 22 października 2017

Szwagry - Zrobimy huk (Nagrania archiwalne z lat 1965/1969) [płyta CD wydawnictwa Kameleon Records]

 Na początku października 2017 r. wydawnictwo Kameleon Records wydało, po raz kolejny, premierowy album grupy nieistniejącej od kilkudziesięciu lat. Tym razem wydawca postanowił udostępnić dla publiczności nagrania krakowskiego zespołu Szwagry.
Oto jak na swojej stronie płytę opisuje wydawca:
 -  kompletny zestaw (w 95% nigdy niepublikowanych) nagrań, legendarnej krakowskiej grupy Szwargy.
 - 28 nagrań, ponad 75 minut muzyki

-  polskojęzyczne, zagrane z dużą swobodą i dynamiką covery międzynarodowych hitów, pochodzących repertuaru: The Beatles, The Rolling Stones, The Yardbirds, The Animals, Cliffa Richarda & The Shadows, Roya Orbisona i innych…
-   kompletna sesja radiowa z września 1965 roku (18 nagrań)
 -  kompletna EP z listopada 1965 roku

-   6 nagrań z 1969 roku (m.in. z programu "Przepraszam że zraszam")
 -  materiał zremasterowany z taśm matek oraz najlepiej zachowanych kopii
 -  niezwykle starannie i pieczołowicie odrestaurowane brzmienie – bez nadmiernej kompresji i przesadnego odszumiania
  - edycja w rozkładanym card sleevie ze specjalną kopertą na płytę
  - pozycja więcej niż obowiązkowa dla wszystkich fanów polskiego big beatu



CD KAMCD 67 Kameleon Records (2017)


      Spis utworów:
 1. Huk-puk  (2'20)
 2. Leniwa głowa  (2'19)
 3. Zrobimy huk  (4'01)
 4. Wesele  (3'11)
 5. Ulica wściekła  (3'06)
 6. Ja mam czas  (3'01)
 7. Kto zawalił plan  (2'03)
 8. Hura huba   (2'46)
 9. Rzepicha  (3'45)
10. Dla ciebie  (2'16)
11. Leń  (1'18)
12. Dobry rok  (3'46)
13. Tak długo byłem zakochany  (2'28)
14. Czemu nie wracasz  (2'59)
15. Przytulić ciebie  (2'22)
16. Babunia  (2'55)
17. Mała Kasia  (2'22)
18. Zły duch  (2'52)
19. Hura huba (wersja EP)  (2'21)
20. Wesele (wersja EP)  (2'58)
21. Ulica sztuczna (wersja EP)  (2'54)
22. Dobry rok (wersja EP)  (2'39)
23.Mnie też wolno  (1'34)
24. Wesoły deszczyk  (1'50)
25. Gdym szedł do dziewczyny  (1'45)
26. Kaczka  (2'22)
27. Wspomnienie  (2'44)
28. Bandoska  (3'45)


  Od siebie dodam, że to już trzecia (po Czterech i Pięcioliniach) polska grupa bigbitowa, która, dzięki Kameleon Records, dostąpiła zaszczytu wydania albumu po półwieczu od nagrania materiału, najczęściej w radiu.  Cieszy ten fakt, szczególnie w sytuacji, gdy zmarginalizowane Polskie Nagrania, po niepotrzebnej zmianie właściciela, zarzuciły całkowicie wspaniałą serię "Gwiazdy polskiego big beatu".
  Oby sprzedaż wydawanych przez Kameleona płyt zadowalała włodarzy firmy i zachęcała do dalszej, tak miłej dla serc dla miłośników bigbitu, działalności wydawniczej. I dlatego zachęcam do zakupu oferowanych przez tą firmę płyt, aby były następne...

sobota, 14 października 2017

Rockowisko Trójmiasta - Lata 70. [książka]

  Na początku września 2017 r. Wydawnictwo Bernardinum wydało książkę "Rockowisko Trójmiasta - Lata 70.", której autorami są Stanisław Danielewicz i Marcin Jacobson. Stanowi ona uzupełnienie wydanej kilka lat temu pozycji "Motława-Beat. Trójmiejska scena big-beatowa lat 60-tych", której autorami są Roman Stinzing i Andrzej Icha.
  Autorzy "Rockowiska Trójmiasta" na stronach tej obszernej monografii, w formie dialogu, przedstawiają dzieje rockowej, choć nie tylko, sceny Wybrzeża. Książka dzieli się na siedem rozdziałów - kolejno: Echa ku pamięci (1967-1969); Disco problem; Non Stop i inne takie miejsca; Muzyka Młodej Generacji; Puzzle; Majonez i inne przystawki; Zespoły duże i małe.
  Każdy fan polskiej muzyki młodzieżowej z lat 60-tych i 70-tych znajdzie dla siebie wiele interesujących informacji. Polecam zakup tego wydawnictwa.
  Ze swej strony postaram się skorzystać z informacji tam zawartych, dla uzupełnienia informacji o zespołach opisanych na tym blogu oraz przedstawienia nowych grup.
  Minusem - jak dla mnie - jest nieporęczny format tej pozycji - 25x34 cm.




 

niedziela, 24 września 2017

Ryszardy

  Początki zespołu siegają września 1962 r., gdy grupa uczniów jednej z krakowskich szkół średnich założyła zespół muzyczny. W skład grupy weszli: Jerzy Mondrzyk - trąbka, gitara, pianino; Eugeniusz Grzesiak - perkusja; Ryszard Binias - klawiota, cyja; Ryszard Szczudłowski - gitara. Pierwsze próby zespołu odbywały się w szkole, a pierwsze publiczne występy miały miejsce w sali kinowo-teatralnej nowohuckiego kombinatu. Dużą pomoc w załatwianiu występów dał ówczesny instruktor i menedżer zespołu - Edward Lachowicz, który także grał na skrzypcach.
  W roku następnym formacja nawiązała współpracę z klubem "Violinka" na os.Młodości 1, zyskując salę prób z prawdziwego zdarzenia. W tym klubie, przez prawie cały 1963 r. zespół ćwiczył i grał w składzie: E. Grzesiak, J. Mondrzyk, Jerzy Konieczny, Ryszard Jakubowski, Stefan Rzytki, Eugeniusz Jakubowski, R. Binias, R. Szczudłowski.
  S. Rzytki, E. Jakubowski i R. Jakubowski układali polskie teksty do piosenek Beatlesów, rozpracowywali głosy, pracowali nad aranżacją, uważnie słuchając Radia Luxemburg lub posiadanych pocztówek dźwiękowych. Przez pewien czas grupie towarzyszył artysta plastyk Bogdan Wels, akompaniując na największym instrumencie - kontrabasie. Pełnił on również rolę klubowego instruktora muzycznego.
  Zespół - zafascynowany stylem i muzyką - zmierzał powoli do formacji instrumentalnej - 3 gitary+perkusja - na wzór angielskiej grupy gitarowej The Shadows. Ambicją grających członków zespołu było - grać jak ta grupa. Z kolei dla wokalistów inspracją były piosenki-przeboje różnych wykonawców, w szczególności The Beatles. Wielkim problemem był brak odpowiedniego sprzętu...
  Po niespełnieniu ultimatum kierownictwa klubu "Violinka" (podobno poszło o długie fryzury członków zespołu), grupa straciła miejsce do prób. W drodze powrotnej z ostatniej próby w klubie E Jakubowski zaproponował, aby nadać zespołowi nazwę adekwatną do sytuacji w jakiej znalazła się formacja czyli Bezdomni. Część grupy zdecydowała sie pozostać w "Violince" i także kontynuowała działalność pod nazwą Bezdomni (wywodząc ją... z lektury szkolnej). Ze względu na utarczki z kierownictwem klubu o nazwę, po pewnym czasie zmieniła nazwę na  Wiślanie, wielokrotnie zmieniając w późniejszym czasie skład osobowy.
  Dopiero pod koniec 1964 r. los okazał się łaskwy dla Bezdomnych, którzy odeszli z klubu "Violinka". Grupa w składzie: E. Grzesiak, J. Konieczny, R. Jakubowski, S. Rzytki, E. Jakubowski, R. Binias i R. Szczudłowski znalazła lokum w ZDK Huty im. Lenina i miała możliwość korzystania ze sprzętu, na którym wcześniej grał zespół Czarne Koty. Zaczęły się też publiczne występy - m.in. w hali sportowo-widowiskowej Huty, w Zakopanem, na werandzie schroniska pod Trzema Koronami, w Bukowinie Tatrzańskiej. Formacja grała także na imprezech, rocznicach, wieczorkach tanecznych w sali "Zespołu Pieśni i Tańca", na przemian z grupą Czarne Koty.
  Po pewnym czasie ustalił się kolejny skład zespołu: Ryszard Binias - perkusja; E. Jakubowski- gitar; R. Szczudłowski - gitara; Jerzy Konieczny - gitara basowa i wokaliści: R. Jakubowski i S. Rzytki. Wkrótce do grupy doszedł Marek Jamrozy, były muzyk Czarnych Kotów. Przez kilka miesięcy, od września 1964 r. do końca lutego 1965  r. formacja grała w składzie: M. Jamrozy - gitara; R. Szczudłowski - gitara; J. Konieczny - gitara basowa i R. Binias - perkusja. Ocalało ujęcie  filmowe  z próby zespołu z listopada 1964 r w wymienionym wyżej składzie, odbywające się w sali 28 ZDK. Ujęcie filmowane i wg reżyserii Jerzego Ridana z AKF NOWA HUTA.
  Przełom lat 1964/1965 to praca w ZDK Huty im. Lenina. Okazjonalnie akompaniowano artystom estrady Domu Kultury - m.in. Stanisławowi Florkowi i Czesławowi Popielarczykowi. Było dużo imprez i występów zamawianych przez różne instytucje, a big beat w wykonaniu zespołu dotarł do podziemia kopalni w Wieliczce. W początkowym okresie instruktorem muzycznym był Andrzej Zieliński, zanim odszedł do tworzonych Skaldów. Nieco później odszedł M. Jamrozy - najpierw do Szwagrów, a pożniej do   Skaldów. Po jego odejściu zespół kontynuował pracę w poprzednim składzie.
  Z początkiem 1965 r. do zespołu dołączyła dwójka wokalistów: Joanna Makiej i Czesław Popielarczyk. W poźniejszym czasie grupie na występach i imprezach towarzyszyły siostry: Roma i Jolanta Doniec, wokalistki estrady piosenki ZDK.
  Grupa występowała początkowo jako zespół muzyczny Domu Kultury Huty im. Lenina. W 1965 r. przyjęła nazwę Ryszardy od znaczącej części członków zespołu o tym imieniu czyli od Ryszardów: Biniasa, Jakubowskiego i Szczudłowskiego. Pozostali członkowie tego zespołu to J. Konieczny - gitara basowa i E. Jakubowski -gitara, a  wokalistami byli: R. Jakubowski i S. Rzytki.
  4 kwietnia 1965 r. w hali sportowo-widowiskowej w Nowej Hucie odbył się międzyszkolny konkurs zespołów muzycznych. W tym konkursie Ryszardy zajęły pierwsze miejsce, a drugie miejsce zespół Czarne Diamenty.
  W końcu 1965 r. nastąpiły kolejne zmiany składu. W październiku do wojska odszedł Eugeniusz Jakubowski. W Domu Plastyka na ul. Krowoderskiej w Krakowie odbyła się Giełda Piosenki w której zespół zaprezentował piosenkę "Moja czarownica" wg słów Wiesława Dymnego i muzyki - najprawdopodobniej - Romualda Ortela. Ciekawostką jest fakt, że ten sam utwór, ale do muzyki A.Zielińskiego zaśpiewali Skaldowie zdobywając I miejsce.
  Do Ryszardów doszedł grający wcześniej w Domu Kultury im. Korczaka (Domu Harcerza) Konrad Ratyński, który zastąpił E. Jakubowskiego. Nowym wokalistą formacji został Ryszard Murak (eks Wiślanie). W listopadzie 1965 r. Ryszardy wzięły udział w Ogólnopolskim Festiwalu Zespołów w Płocku, gdzie zespół otrzymał trzecią nagrodę. Zespoły biorące udział w festiwalu wykonywały też koncerty w terenie - Ryszardom przypadł Sierpc. Duży sukces odnieśli wokaliści: J. Makiej i R. Murak.
  K. Ratyński okazał się bardzo dobrym kompozytorem i autorem tekstów, a jego piosenki włączono do repertuaru zespołu. Grupa Ryszardy grała dla młodzieży na wieczorkach tanecznych - w każdą niedzielę od 16.00 - 19.00 - w Sali Zespołu Pieśni i Tańca ZDK. Wcześniej czyniły to Czarne Koty, a przed nimi Kon-Tiki.
    W popularnej imprezie "Mikrofon dla wszystkich" sukces odniosła wokalistka grupy - J. Makiej wykonując utwór "Woskowa laleczka". Wkrótce nastąpiła kolejna zmiana składu. Do zespołu Szwagry odszedł J. Konieczny, a nowym gitarzystą basowym został Jerzy Szwejkowski (eks Wiślanie). Po krótkim odszedł także wokalista - Stefan Rzytki.
  Letni sezon zaczął się występami nad zalewem w Nowej Hucie. Okazje to Dni Młodości, Dzień Hutnika. Dotychczasowe sukcesy zakwalifikowały zespół do wyjazdu na międzynarodowy obóz młodzieży krajów nadbałtyckich ("Internazionalles Sommer Zelt Lager") w Graal Mueritz koło Rostocku [NRD]. We wrześniu 1966 r. odszedł R. Szczudłowski, a jego miejsce w zespole zajął Marek Pawlak (eks Wiślanie) - gitara. Na jesieni do wojska odszedł R. Binias a jego miejsce na perkusji przejął Zenon Rybarczyk.
  W dniach od 17-19.03.1967 r. odbył się Ogólnopolski Przegląd Zespołów Instrumentalnych, Wokalistów i Piosenkarzy w Tychach i Łaziskach Średnich. Ryszardy zajęły tam III miejsce.  W wymienionym wcześniej składzie zespół pracował do jesieni, zmieniając nazwę na Popioły. Tą nazwę wymyślił K. Ratyński, grając m.in. z Z. Rybarczykiem w D.K.im.Korczaka. Ponieważ z Ryszardów w zespole został tylko Ryszard Murak - K. Ratyński przywrócił ją, zmieniając nazwę Ryszardy na Popioły. Z kolei Z. Rybarczyk - po późniejszym odejściu z zespołu - przeniósł ją na Pięciu znad Wisły. Na jesieni 1967 r. Z. Rybarczyka na perkusji zastąpił Eugeniusz Górski. Również jesienią odszedł K. Ratyński- najpierw do Szwagrów a później do Skaldów; a do zespołu Pięciu znad Wisły odszedł Z. Rybarczyk - przenosząc jednocześnie nazwę Popioły dla tego zespołu.
  Z Ryszardów / Popiołów pozostali: R. Murak i M. Pawlak. W klubie "Violinka" na os. Młodości nastąpiło połączenie grających tam Bezdomnych, a poźniejszych Wiślan z pozostałymi muzykami Popiołów. Odtworzyła się ponownie grupa Ryszardy w składzie: Jerzy Mondrzyk - gitara; Jacek Woś - gitara basowa; Ryszard Murak - gitara; E. Grzesiak -perkusja i M. Pawlak - śpiew. Ten skład osobowy zamknął pod koniec roku historyczną działalność zespołu Ryszardy / Popioły / Bezdomni, po rozwiązaniu go przez J. Mondrzyka.
  J. Mondrzyk odszedł w jesieni do Centralnego Zespołu Wojska Polskiego. Do Telstaru a pożniej Dżambli i Waweli odszedł M. Pawlak. E. Grzesiak poszedł do zespołu Bardowie, a R. Murak utworzył zespół Nikt Nic Nie Wie.

Ryszardy (1965)
Od lewej: Stefan Rzytki, Eugeniusz Jakubowski Eugeniusz, Jerzy Konieczny, Ryszard Binias, Ryszard Szczudłowski
Źródło:
  http://ryszardy.pl/


Polecam wymienioną  jako źródło stronę http://ryszardy.pl/  Napisany wyżej biogram powstał to streszczenie historii grupy Ryszardy napisanej przez twórcę tej strony - Pana Ryszarda Szczudłowskiego. Strona ta zawiera także biogramy wielu innych krakowskich zespołów z lat 60-tych i 70-tych. Naprawdę warto ją odwiedzić!

niedziela, 3 września 2017

Casus (wycinki prasowe)

  Poszukując, niestety bezskutecznie, jakichkolwiek informacji o polskim zespole Taxi 3032, natrafiłem w archiwalnym numerze tygodnika Panorama na ten plakat i wywiad z zespołem Casus.


wtorek, 15 sierpnia 2017

Schemat (poznański)

  Zespół wokalno-instrumentalny Schemat powstał w maju 1973 r. w Poznaniu. Grupę tworzyli: Grzegorz Krawczyński - pianino, śpiew, lider; Maciej Szewczyk - gitara, śpiew; Piotr Kołodziejczyk - gitara basowa i Krzysztof Marciniak - perkusja. Wcześniej muzycy występowali na amatorskich przeglądach muzycznych pod nazwami Progres i Poll-Rock.
  Na początku 1974 r. muzycy rozpoczęli współpracę z Karin Stanek. Z wokalistką formacja nagrała dla Polskiego Radia Poznań cztery utwory: "Uśmiechnij sie"; "Wierny wiatr"; "Milion gwiazd" i "Podmuch wiosny". Z piosenkarką Schemat wystąpił w kwietniu tego roku podczas I Polskich Targach Estradowych POLTEST w Łodzi.
  O późniejszych losach zespołu dostępne mi źródła milczą.

Schemat (1974)

Grzegorz Krawczyński, wokalista, pianista i lider Schematu

 Źródła:
   "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
   "Malowana lala" - aut. Karin Stanek (wyd. Dom Wydawniczy Szczepan Szymański, Warszawa 1993 r.)
   archiwalne numery miesięcznika Non Stop (nr 1/1974 i 5/1974) (tekst i zdjęcia)

Uzupełnienie biogramu mile widziane!

niedziela, 30 lipca 2017

Płyty CD z nagraniami grupy No To Co w ofercie wydawnictwa Kameleon Records

Płyty CD z nagraniami grupy No To Co w ofercie wydawnictwa Kameleon Records

  Całkiem niedawno Kameleon Records wydał pierwszą płytę CD z planowanej sześciopłytowej serii zawierającej – w ogromnej większości – nigdy niepublikowane nagrania (radiowe, telewizyjne, filmowe, zagraniczne, koncertowe, prywatne) grupy No To Co, zrealizowane w latach 1967-1976.

 O pierwszym dysku serii możemy przeczytać na stronie wydawcy m.in:
  "Fantastyczny zbiór w większości nigdy niepublikowanych na CD, radiowych i zagranicznych nagrań zespołu No To Co z lat 1970-1972.
  Prawdziwie progresywno-eksperymentalna uczta muzyczna, wypełniona po brzegi soczystymi brzmieniami organów Hammonda, intrygującymi partiami gitar oraz odlotowymi frazami skrzypiec i saksofonu.
  Płyta zawiera 20 nagrań czyli ponad 77 minut muzyki formacji z okresu kiedy No To Co odeszło od folk-rocka w stronę mocniejszego inspirowanego brzmieniem głównie amerykańskich zespołów rocka i rocka progresywnego. Album pełen jest ostrzejszych dźwięków gitar, partii organów Hammonda oraz rozimprowizowanych fragmentów instrumentalnych. Płyta zawiera rozbudowany utwór "Pilnuj swoich spraw", ponad 9 minutową instrumentalną – "Hana na betonie", czy "A w niedzielę gorzałeczka" w hendrixowskim stylu, które wprawią w zdumienie wszystkich, którzy kojarzą zespół jedynie z lekkim folk-rockiem. Album zawiera także bardziej tradycyjną, typową dla No To Co melodykę z nowszym brzmieniem, którą łączą znakomicie kompozycje: "Widzę cię w zieleni pól", "Czerwona ruta", "Koniec przyjaźni", czy "Jesień bez deszczu". Poza kilkoma wyjątkami (zamieszczonymi na – wydawanych już w erze płyt CD – kompilacjach), materiał ten - w większości dostępny kiedyś na płytach winylowych poza granicami naszego kraju - nigdy nie miał swojej polskiej premiery. Wszystkie utwory zostały zremasterowane z oryginalnych taśm matek.
  Album uzupełnia szesnastostronicowa, kolorowa książeczka, która zawiera m.in. mnóstwo unikatowych zdjęć oraz notkę Jerzego Krzemińskiego.
  Wydawnictwo przygotowane pod patronatem i przy współpracy z byłym leaderem zespołu – Jerzym Krzemińskim."


No To Co - Widzę cię w zieleni pól (Kameleon Records KAMCD 60)


   Spis utworów:
 1. Widze cię w zieleni pól    (2'21)
 2. Pilnuj swoich spraw    (6'24)
 3. Poszedłem górą    (5'02)
 4. A w niedzielę gorzałeczka (wersja radiowa)    (3'41)
 5. Taki czas     (2'30)
 6. Z tamtej strony jezioreczka (wersja czechosłowacka)    (4'12)
 7. Twój dzień    (3'01)
 8. Nie pisałem do ciebie od roku (wersja radiowa)    (2'54)
 9. Hana na betonie    (9'06)
10. Wspaniała noc    (3'10)
11. Jesień bez deszczu    (2'26)
12. Moje wspomnienia    (3'15)
13. Czerwona ruta (wersja radiowa)    (3'02)
14. Zielony mosteczek (wersja czechosłowacka)    (5'19)
15. Koniec przyjaźni    (2'38)
16. Dimi (wersja radiowa)    (2'53)
17. Gdy gaśnie dzień    (4'13)
18. Igraszki księżycowe    (3'23)
19. Wuj Hieronim     (3'25)
20. Nie płacz synku najmilejszy     (3'32)

   Źródło:
 http://www.kameleonrecords.pl/sklep/no-to-co/ostatni-kosmyk-nocy-kopia/